ANA SAYFA Edebiyat Sayfasına DÖN
“Aylin, bu son mesajım. Beni hep yok saydın, ben de yok olmaya karar verdim. Aramızda o kadar çok keşke var ki, bir bir saymaya gerek yok. Söyleyecek o kadar çok sözüm var ki, bunlara da yerim yok. Hangisi zor? Sarı yaprak zamanında sevmek mi, sarı yaprak zamanındakini sevmek mi? Beş dakika sonra öleceğini bilsem, o beş dakikayı seninle geçirmek için bir ömür veririm. Bütün kırgınlığıma, öfkeme rağmen hâlâ gururumu ayaklar altına alabiliyorsam seni sevdiğimdendir. Benimle neden konuşmadığını anlayamıyorum. Sana ne yaptım? Akrabaların, arkadaşın, senin ve hastalığınla yaptığım savaşı kaybettiğimi anlıyorum. Ben yenildim. Başım önümde savaş alanını terk ediyorum. Sana, benimle ilgili yalan ve iftiralarla geldiklerini biliyorum. Onlarla hesabımız, var olduğu söylenen “Hesap Günü”nde görülecektir. Cennet’e gitmek gibi bir derdim yok. Hz. Ömer gibi Cehennem’i talep eden bir insanım. Onun için onlardan kazanacağım sevapları sana hediye ediyorum. Karşılığında da senin günahlarını istiyorum. Mahşer’de belki cayarım diye bu, Tanrı’ya karşı yazılı taahhüdümdür. Yazdığım şiir ve mesajların hepsi, seni konuşmaya zorlamak içindi. Dostluk, aşk, nefret, öfke; hakaret, suçlama, başa kakma, hepsini kullandım. Bir kere başardım, onda da kontrolümü kaybettim. Sana karşı tek hatam budur. Umarım bağışlarsın. Ben seni bir yar gibi, bir dost gibi, bir çocuk gibi sevdim. Şimdi: Her şey bitti, isterseniz bülbülleri de vurun artık… Sadece Ali.”