ÖRTÜLÜ CİNAYET 1

Gençliğimde, "... Kamlançu ülkesine bahar geldiğinde ..." diye başlayan H. Nihal ATSIZ'ın Ruh Adam romanını okumuştum. Romanın girişindeki eski Uygur masalı, Açığma-Kün ile sevgisinin büyüklüğünden ölüm döşeğine düşmüş Yüzbaşı Burkay arasındaki hazin aşkı anlatmaktaydı. Masala göre, Yüzbaşı Burkay'ın aşkı her geçen gün büyüyerek Açığma-Kün'ü tanrılaştırır. Kadın bir kere "seni seviyorum" derse bu dertten kurtulursun diye çare üretilir. Yüzbaşı Burkay "beni seviyor musun" diye sorar ama kadın karşılık olarak onu sarar, sorusunu unutturur. Sonunda Yüzbaşı ölüm döşeğine düşer. Ölmek üzereyken yine sorar. Sorusu karşılıksız kalır. Ancak Burkay öldükten sonra " sus! Sus! Ben de ıstırap çekiyorum" der, "seni seviyorum" demez. Bugün bile hâlâ oralarda "beni seviyor musun" diye soran bir erkek sesi, "sus! Sus! Ben de ıstırap çekiyorum" diyen bir kadın sesi duyulurmuş.

"Seni seviyorum" demenin bu kadar zor olması beni hem üzmüş, hem de düşündürmüştü. Çok uzun yıllar sonra benim de yolum Kamlançu ülkesine düşecekmiş. Hem de Açığma-Kün'ün davetlisi olarak. O zaman öğrenecekmişim ki: "Seni seviyorum" demek, ölmek demekmiş. Nereden bilebilirdim ki?..

Bugüne kadar edindiğim tecrübeler, her şeyin sebep - sonuç ilişkisiyle birbirine bağlı olduğunu göstermişti. Hayatta hiçbir şey tesadüf değildi. Önce sebepleri yaşıyor, sonuçlar çıkınca da geriye dönüp "haaaa, sebep buymuş" diyorduk. Aslında yaşadığımız sonuçlar da başka sonuçların sebepleriydi. Sadece yaşadığımız anda bunu fark edemiyorduk.

Çocukların ev ödevlerine genel kültürümle yardımcı oluyordum. Henüz ilköğretimde okuduklarından doğrusu çok fazla da sıkıntı çekmiyordum. Bir akşam, şimdi konusunu hatırlayamadığım ödevle karşıma geldiler. Ödeve yardımcı olamadığım gibi elimde de kaynak kitap yoktu. İlk kez "keşke internet olsaydı" dedim. Galiba ADSL bağlatma zamanı gelmişti. Bütçe hesaplarımı kontrol ettim. Çektiğim kredinin ve aldığım eşyaların taksitlerini düşünce geriye kalan kısım, ADSL masraflarını karşılamaya yetmeyecekti. Temmuz ve Ağustos aylarında ödemelerimin çoğu bitecekti. Eylül ayında ADSL alabilecektim. Eylül'de alırım kararıyla konuyu kapattım. Fakat kader bana oyun oynamaya hazırlanıyormuş. Ağlarını örmeye başlamıştı bile.

Şubat'ta PTT kurumumuzdan teknik hizmet istedi. Benzer istekler başka kurumlardan da sık sık geliyordu. Hemen tamamını da ben karşılıyordum (Anayasamızın "angarya yasaktır" hükmüne rağmen verdiğimiz hizmetlerden ücret alamıyorduk. Burası Türkiye idi ve hâlâ dikta işbaşındaydı). PTT ilk defa böyle bir istekle geliyordu ve emekliliğime kadar da başka olmayacaktı.

Sahadaki işlerimizi yaptıktan sonra evrak için büroya geçtik. Belgeler yazılırken de incir çekirdeğini doldurmayacak şeylerden konuşuyorduk. Nasıl bilmiyorum ama ADSL konusu açıldı. Kararımdan söz edince "hemen şimdi bağlatalım" teklifiyle birlikte kendimi müracaat memurunun önünde buldum. O gün körsescim (telefonum), ertesi gün de ADSL'im bağlandı. Henüz anlamıyordum ama benim yolumun gidiş yönü Aylin'e doğru ayarlanmıştı.

Artık ADSL'im vardı. O yıl çocukların başka ödevi de olmadı. Ödev konusu, bana karar aldırtmak içinmişti.

Akşamları İnternet içinde kör uçuşu yapıyordum. Yıllardır kitap okumadığım aklıma geldi. Yeni kitaplar hakkında bilgilenmek arzusuyla kitabevleri sitelerinde dolaşmaya başladım. Bir kitabevinin ana sayfasında şiir sayfası açılacağı, şiir gönderilmesi duyurusu vardı. Bir zamanlar ben de şiir yazıyordum. Bilgisayarın başından kalktım ve şiir defterimi bulup ondan birkaç şiiri gönderdim. Kitabevi yöneticisi, beni Güldeste adlı şiir sitesine ve buradaki bir gruba davet eden iletisini sayıladı (elektronik posta olarak gönderdi).

Güldeste'de üyelik ücretsizmiş. Üye oldum. Yetkili şair olunursa şiirler anında yayına alınıyormuş. Başvurdum. 25 Mart'ta da yetkili şairliğim onaylandı ve şiirlerimi girmeye başladım. Şiirlerim çok beğenilmişti ve övgüler alıyordum. O zamanlar övgüleri ve beğenileri gerçek sanıyordum. Gururum okşanıyordu. Yeniden şiir yazma isteği uyandı.

Sitede gruplar varmış. Bu gruplarda toplu veya ferdi iletileşiliyormuş. Değişik gruplardan davetler alıyor ve hepsine de üye oluyordum. Nisan'ın ortalarında Sevgi İbadeti Yapanlar grubundan da davet aldım. Yeni kurulmuş olan bu gruba da üye oldum ve iki deprem şiiriyle "merhaba" dedim.

Bir 17 Ağustos Hikâyesi

'Deprem ile yaşa', çok zor,
'Od düştüğü yeri yakar'.
Bir yatakta iki kişi,
Kadın ölü, adama sor.

Allah'ım bu bir işkence:
Saatlerce... Saatlerce...
Yan taraftan hiç bir ses yok,
Ne tıkırtı, ne bir hece.

Bağırsa mı, duyulur mu?
Sonra kazma vurulur mu?
Derin derin düşüncede:
Ölüm gelse yuyulur mu?

Nihayet ses: 'Kimse var mı? '.
Öksürse bir acep kâr mı?
Öhö dedi en sonunda.
Bir gürültü, insanlar mı?

Işık gördü düştü gözler.
Hemen aldı helikopter.
Şöyle baktı etrafına,
Gün ağarmış, temiz her yer.

Bilen var mı, eşim nerde?
Kızım nerde, hangi yerde?
Gözler kaçak, diller suskun.
Onlar gitmiş bu sefer de.

Yaşamak mı, ölmek mi zor?
Ey Allah'ım bu nasıl kor? !
İyileşti artık ama...
Meczupluğu adama sor.

Bir 17 Ağustos Hikâyesi II

Erzincan'da idi malum depremde,
Çok kişi ölürken o sağ kalandı.
Artık biliyordu aksi desem de,
İncecik köprüde hayat yalandı.

Her kes viranede umut aradı.
Annenin oğluna idi feryadı.
Babaya oğullar kızlar ağladı.
Bir ışık arayan gözler falandı.

Zamanla örtüldü acının üstü,
Yaralı kalplerde figanlar sustu.
Ziyaret zamanı dosta mahsustu,
Denkler hazırlandı, Gölcük alandı.

Onbeş Ağustos'ta yola çıkıldı.
Uzayan vuslata canlar sıkıldı.
Dosta kavuşunca hasret yıkıldı.
Gece bu, yorguna uyku salandı.

En güzel oda misafir hakkı,
Yüklükteki döşek serilir, hakkı.
Aman ya Rab! Ne bu! Allah bir hakkı!
Uğultu... Gürültü... Mahşer bu andı.

Müthiş sarsılıyor yer gök, azamet,
Milyon yıl beklenen geldi nihayet.
Anlaşılan o ki bu bir kıyamet.
Anlatılamaz bir aman amandı.

Aniden kesildi, yer sükût buldu.
Hayatta kalanı bir telaş aldı,
Aceleyle kalkıp hep giyinildi.
Tekrardan gelecek o durulandı.

Alt kata inildi, yoklandı kapı,
Bir türlü açılmaz demirden yapı,
Bin çaresizliğin sembolü sapı.
Dirlikten ölmeye geçen zamandı.

Geldi... Artçı idi adı zalimin,
Belki en korkulan şekli ölümün.
Ruhları şad olsun, diyelim âmin.
Onlar cahilliğe kurban olandı.

İş yerimdeki odamda bilgisayar olmadığı için yalnız evimden bağlanabiliyordum. O da 22:00'ye kadar çocuklarımın tekelindeydi. Bana ancak onlar yattıktan sonra sıra geliyordu. Bütün gruplardaki iletileri dikkatle okuyordum. Yazışmalara henüz katılamıyordum. Benim için yepyeni bir ortama girmiştim ve acemilik çekiyordum. Zamanla ısınacak ve sohbetlere katılmaya başlayacaktım.

Son katıldığım grubun üyelerinden İlmek rumuzlu bayan üye, özelimi iletileyerek grubun adıyla ilgili latife yaptı. Özelime gelen bütün iletileri mutlaka cevaplıyordum. Bazıları farklı gayelerle yazılmalarına rağmen. Karşımdaki kim olursa olsun saygıyı hak ettiği kanısındaydım. Bu üyenin şakasını benzer şakayla karşıladım. Sonra da unuttum gitti.

Sevgi İbadeti Yapanlar grubu giderek kalabalıklaşıyor ve hareketleniyordu. Sadece bu gruptaki yazılanlara karşılık yetiştirmem bile epey vaktimi alıyordu. On beş yıl süren örtülü inzivadan yavaş yavaş çıkıyor ve sanal dünyada da olsa sosyalleşiyordum.

Yaptığım bütün yatırımlar ters tepmiş ve uzun yıllar borç ödemekle karşı karşıya kalmıştım. İçinde bulunduğum maddi sıkıntılar, beni dış dünyadan uzaklaştırmış, ruhi tembelliğe itmişti. Tam bir kitap kurdu olmama rağmen kitap okumuyor, şiir yazmıyor ve müzik dinlemiyordum. Gazete okumayı zaten yıllar önce bırakmıştım. Günlerim ev-iş arasında geçiyordu. Bu dönemime "örtülü inziva" dönemi diyordum.

Ne kadar zaman geçmişti bilmiyordum. İlmek'ten bir ileti daha aldım. Şimdi hatırlayamadığım şeylerden konuştuk. O dönemde üzerinde çok fazla durmadığımdan iletilerini de sildim.

Haftalar ilerledikçe İnternet ortamına daha iyi uyum sağlıyor, grup yazışmalarına daha çok katılıyordum. Genellikle gençlerden oluşan üyelerin şiirlerine kısa, farklı ve samimi yorumlar getiriyordum. Yaptığım yorumlarla dikkatleri üzerime çekmiş, grup içinde saygın bir yer edinmiştim. Artık herkes bana "Ali abi" diyordu.

Mayıs ortalarında yeni kurulan iki gruptan da davet aldım. Çağrıya uydum ve yeni yazdığım bir şiirle "merhaba" dedim. Birkaç dakika içinde İlmek, birkaç arkadaşıyla şiirlerimi beğenerek okuduklarını iletiledi. Yazısının sonunda "siy"i unutmayın uyarısı vardı. Önce "siy"in ne olduğunu anlayamadım. Biraz düşündükten sonra "Sevgi İbadeti Yapanlar"ın baş harfleri olduğunu keşfettim. O grubun benim için ayrı bir anlamı olduğunu, ayrılmayı istemediğimi bildirdim.