 Ana Sayfa |
Çember
Ne gecede gündüzü,
Ne gündüzde geceyi aradım.
Geceme seni çağırırken
Işığa gece olmak değildi muradım.
Pi sayısı gibisin gözlerimde.
Gönlüm aşkın çemberini kırsa da
Sana teğet geçemiyorum.
Öyle bir akıştır ki bu:
Reynold sayısından bağımsız,
Hep türbülans içinde.
Formülümüzün türevini alıyorum,
Sıfıra gidiyor.
İntegrali sonsuza.
Sen bende olunca,
Kainat küçük kalıyor sevdamıza.
Aşkımız sanki bir üçgen:
Taban köşeleri sen ve ben,
Tepe noktası ise vuslattır.
İçimizdeki açıları topluyorum,
Ayrılık çıkıyor,
Dördüncü bir köşe istiyorum senden.
Ne gündüzüm kaldı, ne gecem.
Sözüm yok Yaradan'a,
Benim yakarışım sana:
Yaz'dan Sonbahar'ı bekleyemezken,
Sensiz dört mevsim geçtim ben.
Gel artık! Gel olmasın son hecem.
Kenan Aydın
|
Geri | İleri |